In 2011 was Sint-Niklaas de allereerste UNICEF Solidariteitsstad. Het hele jaar werkten het stadsbestuur, de Actie- en Adviesgroep Solidariteit, scholen en tal van verenigingen samen om kinderrechten en internationale solidariteit in de kijker te plaatsen.
Dit zorgde voor een ongeziene dynamiek in de stad. Nooit eerder werkten zoveel uiteenlopende organisaties rond een Noord-Zuidgerelateerd thema. (Citaat uit de website)
Sint-Niklaas wil zich verder profileren als solidaire stad. MadebyHanna werd aangesproken om dit grafische en communicatief verder uit te werken. Samen met Serge van Brandwoordman (communicatie) en Sandy van TienTien (copywriter) werkten we dit verder uit en een brainstorm later was SOLIDAIR Sint-Niklaas geboren.
Ons basiswoord is ‘SOLIDAIR’. We hebben bewust ‘solidariteitsstad’ ingekort omdat dit niet overeenstemt met een optimale leesbaarheid. Solidair is simpeler en gemakkelijker leesbaar.
We kiezen voor een solide letter die er staat. Bam!
Geen frulletjes en tierlantijntjes, maar recht voor de raap. De essentie blijft over!
Het basiswoord fungeert als een soort draagvlak voor verschillende uitlopers. We willen immers dat het concept gaat leven / een gezicht krijgt / verhalen vertelt. Zoals bijvoorbeeld:
Wij zijn ‘SOLIDAIR’ en wij zijn er trots op!!!
Deze affiche zal meer in het straatbeeld van de stad verschijnen. De mensen worden persoonlijk aangesproken.
Solidariteit is een simpel woord. Het is geen internationaal woord, maar als we het vertalen weet iedereen waarover we spreken. Door de vertalingen in het concept te integreren, maken we de campagne meteen toegankelijker voor niet-Nederlandstalige doelgroepen, en illustreren we de boodschap: we willen alle nationaliteiten betrekken bij dit initiatief.
Als we het in verschillende talen vertalen, krijgen we een mooie mix van lettertekens. Mensen van andere origine kijken op als ze hun eigen taal zien staan (stopping power). Het is een extra stimulans om de rest ook te lezen.
De taaldrempel wordt meteen omzeild, de campagne krijgt een ‘glocal’ (local + global) karakter.
Grafisch gezien geeft deze mix van talen een wereldse indruk. Het benadrukt ook het werelds karakter van alle projecten onder de noemer SOLIDAIR. Zonder afgeleid te worden door andere grafische elementen zoals bloempjes en krullen, weet je meteen waarover het gaat. De essentie blijft overeind: een mens die een ander mens helpt. Allemaal werken we mee, groot, klein, dik, dun, Nederlandstalig of anderstalig.
En ineens sta je in de Weekend Knack… Niet omwille van eigen werk of omdat je zo belangrijk bent om geïnterviewd te worden, maar door mensen te helpen. Ja ja, zo kan het ook. Sophie Pillen , styliste van beroep, belde me op met een dringende vraag. Via via had ze mijn gegevens te pakken gekregen en of ik niet snel een voorstel wou doen voor haar project voor Weekend Knack.
Gezien ik niet zoooo veel werk had, wegens redenen die ik later ooit nog wel eens zal vernoemen, leek me het tof om dit te doen.
Ze had een hoopje foto’s voor me die ik zo moest bewerken dat het lichtjes op een werk van Gilbert en George leek. Gilbert en George waren voor mij totaal onbekende namen. (Later bleek dat ik precies de enigste was die ze niet kende… tja). Wat doe je dan? Googlen…
Wegens tijdgebrek heb ik niet meer gedaan dan dat. Ik weet eigenlijk enkel dat ze kunstenaars zijn. En dat ze dingen maken die op glasramen lijken.
Het enigste wat ik dan gedaan heb, is lijnen getrokken en proberen achtergronden te maken die wat weg hebben van hun werken. Ik ben er niet te fel mee bezig geweest en het was goed. Soms mag het ook eens vlot gaan. Het werd goed onthaald en ik had weer een tevreden klant.
Mijn covervoorstel heeft moeten wijken voor onderstaand beeld.
Maar dat neemt niet weg dat ik het hier wel kan voorstellen!
En zo geraak je dus in de Weekend Knack en ineens prijkt je naam gedrukt in het boekje dat elke woensdag in de brievenbus ligt.
reageren [1]
Een opdracht begint altijd met enkele basisvragen. Wat is je boodschap? Wie wil je bereiken (doelgroep)? Welke middelen heb je (medium)? Al die dingen samen bepalen wat je wel kunt doen en wat niet. Hoever je hierin gaat is dan ook nog afhankelijk van durf en openheid.
Consortium de Rank organiseert onderwijs in gevangenissen. Zij hebben elk half jaar een brochure waarin alle opleidingen opgesomd staan.
Wat is de doelgroep? Alle gevangenen
Wat is de boodschap? Lees de brochure en schrijf je in!
Welke middelen heb je? Niet veel.
Die laatste vraag is een moeilijke in dit geval. We kunnen als vormgever op geweldige dingen komen, maar in een gevangenis kan je weinig doen en dan ben je ook nog afhankelijk van wat het beleid in die gevangenis wil toelaten. Het komt er op neer dat je enkel beschikt over flyers en affiches. De affiches zijn heel beperkt en kunnen enkel op prikborden tussen een ander arsenaal aan affiches hangen. Ook de flyers zullen in hun brievenbus gestopt worden tussen een hoop ander flyers.
Dus moeten we opvallen tussen de massa.
De onderwijsbrochure is voor de meeste gevangenen niet meteen dé brochure waar ze naar uit kijken. Je moet hen nog extra aanmoedigen om deze te bekijken. We zijn dan begonnen met het maken van teasers, liefst zonder teveel ‘onderwijs’ erop. Zo zijn ze al verbaasd over wat ze zien of lezen en benieuwd waarover het gaat.
Het beeld van deze ‘teaser’ komt dan een paar weken later terug op de brochure, zo maken ze de link met die ene rare affiche die er een paar weken geleden gehangen heeft. Het is niet de bedoeling dat ze meteen doorhebben waarover het gaat bij de teaser, maar eerder dat ze geprikkeld worden.
Natuurlijk is het not-done om met een naaktkalender af te komen… (hoewel dit succes gegarandeerd zou zijn ;-))
Ons eerste teaser was een deurhanger met als slogan “Ik kom vrij en ik neem mee”. Met hieraan gekoppeld een beeld dat hun bezittingen weergeven en daarbij ook een diploma dat ze in de opleidingen verdiend hebben…
Deze deurhanger werd twee weken voordat de brochure er was aan hun deuren gehangen.
Het beeld van de deurhanger komt terug op de brochure
Hieronder vind je een andere teaser.
Affiches met kunstwerken werden overal opgehangen. Onder het kunstwerk vind je informatieplaatje waarop staat geschreven wie dit gemaakt heeft en hoe…
Klik hier voor een grotere versie.
Klik hier voor een grotere versie.
Klik hier voor een grotere versie.
Door zalige contacten (Dank je Elise) heeft het Dapperdoosje de gazet gehaald! Fantastisch! Zeker voor al die kindjes die hiermee geholpen kunnen worden. Spread the word! Ze zouden het de ziekenhuizen moeten verplichten: elk ziekenhuis in België moet een Dapperdoosje in huis te halen, net zo noodzakelijk als een thermometer!
Klik hier om het artikel groter te bekijken.
Het begin van elk project is een wit blad. Of je krijgt een Word-document met tekst en foto’s. Of je krijgt een woord. Er is altijd wel iets. Deze keer was het een gedichtje en een concept. Vanuit een onderzoeksproject van de Katholieke Hogeschool Kempen is de vraag gekomen om een afleidingsdoos voor kleuters te ontwerpen. Wat was er al? Er was een gedichtje over Koosje en Roosje die in een doos wonen. In de doos zit allerlei materiaal om het kindje af te leiden van de pijn. Materiaal om te spelen, kijken, luisteren en rusten. Dit was het dan. Nu de rest nog…
Een groot wit blad… En dan nog vele disciplines die ik zelf niet de baas ben… Dus ben ik op zoek gegaan naar de beste mensen voor de job.
Eerst ben ik met Sandy van Tientien aan de slag gegaan. Sandy is copywriter en samen hebben we gebrainstormd. Ze heeft het gedichtje opnieuw geschreven en de naam ‘Dapperdoosje’ verzonnen. Dan ben ik zelf aan de slag gegaan met het illustreren van het boekje (handleiding bij de doos) en het ontwerpen van Koosje en Roosje. Bart van GoodID en Arno Kox hebben mij geholpen met het maken van de doos. De supermooie poppen zijn gemaakt door Hilde. Samenwerken was in dit project zeer belangrijk. Zonder dit team had ik dit nooit gekund.
Eerst de tekeningen
dan de popjes
En zoals in het boekje…
… worden ze ook superKoosje en superRoosje.
reageren [1]
‘Doe maar eens goed zot’ zeiden ze tegen mij. Dat moeten ze mij geen twee keer zeggen. Daar gaan we dan! Creativiteit zonder grenzen en gaaaaaaan.
Ik was juist naar Integrated (symposium voor Grafische Vormgeving) geweest. Na zo’n tweedaagse wil je gewoon loos gaan. En misschien had ik voor deze opdracht toch een invloedje van Kesselskramer meegepikt. Dit Nederlands ontwerpbureau doet hun ding en mogen het nog uitvoeren ook. www.kesselskramer.com
met zicht op zee is een bureau voor architecten en ontwerpers. Hun missie is back to basics en hun statement is vooral geen zicht op de zee, geen lege beloften. Het is wat het is.
Maar zot zijn ze wel, en dat doet geen zeer. En met hun naam kan je alle kanten uit. Vandaar hier een klein voorstel van mijn extreemste ontwerp.
Inspiratie
Voorstellen
Bumpersticker
Ze waren helemaal mee met het verhaal en het kon hun wel bekoren. Maar de vraag was of de Orde van Architecten het zouden aanvaarden en of de rest van de wereld het wel aan kon of niet. En tenslotte was het niet helemaal hun mission statement en dat is de reden waarom het veranderd is.
Na nog een aantal voorstellen, zijn we met onze tierlantijntjes meer en meer afgezwakt tot wat inderdaad ‘back to basics’ geworden is. Terug naar niets meer dan letters op een wit blad papier. Het lettertype is de Swiss.
In hun stationary mogen ze geen hoofdletters gebruiken en geen leestekens waar het niet nodig is. Reduceren tot het absolute minimum. Een gehele uitdaging voor mij, maar een geslaagd project.
Maar ik zou niet Hanna zijn als er geen concept in zit. In al hun communicatie materiaal is de achterkant van de drager geel. Een heel mooie absolute basiskleur. Er mag niks gedrukt worden op het geel. Geel ondersteunt, maar is niet de hoofdkleur en zal niet alles bepalen.
Ook in de website komt het geel terug, maar meer alsof je een bladzijde omdraait. Het is heel kort te zien of bijna niet. Zo voel je het geel wel, maar is het niet te veel aanwezig.
Deze website is samen met Duall gerealiseerd.
www.metzichtopzee.com